Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018

Φιάξτε την πιο νόστιμη, ζουμερή γαλοπούλα σε 4 απλά βήματα!!

Χωρίς άγχος, εύκολα και με δοκιμασμένη επιτυχία, η Καλή Νοικοκυρά θα σας βοηθήσει να φτιάξετε την πιο λαχταριστή και καλοψημένη γαλοπούλα που έχετε φάει ποτέ!



 Υλικά

Μια γαλοπούλα 4-5 κιλών
Μείγμα Μπαχαρικών για Κοτόπουλο "Καλή Νοικοκυρά" 
Ελαιόλαδο
Χυμός λεμονιού
Λαδόκολλα & αλουμινόχαρτο


Εκτέλεση

1. Αν η γαλοπούλα είναι κατεψυγμένη, είναι καλό να αποψυχθεί αργά στην συντήρηση, επί 2 εικοσιτετράωρα πριν το ψήσιμο. 
Αφαιρείτε το λαιμό και τα συκωτάκια της γαλοπούλας από το εσωτερικό της. 
Πλύνετε καλά τη γαλοπούλα μέσα - έξω, και την στεγνώνετε με χαρτί κουζίνας. 
Γυρίζετε τις φτερούγες πίσω από την πλάτη, το ίδιο και το δέρμα του λαιμού.

2. Την αλείφετε με ελαιόλαδο και λεμόνι και την πασπαλίζετε με μπόλικο 
Μείγμα Μπαχαρικών για Κοτόπουλο "Καλή Νοικοκυρά" επίσης μέσα - έξω. 
Δένετε με σπάγκο τα πόδια. 

(Μπορείτε να κάνετε αυτή την προετοιμασία από το προηγούμενο βράδυ, για μεγαλύτερη επιτυχία).

 3. Βάζετε τη γαλοπούλα σε ένα ταψί προσθέτοντας και 1 εκατοστό νερού.
Σκεπάζετε ερμητικά το ταψί με λαδόκολλα και τυλίγετε με το αλουμινόχαρτο. 
Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς Κελσίου για 2 έως 2 ι/2 ώρες.

4. Ξεσκεπάζετε, χαμηλώνετε την θερμοκρασία στους 175 βαομούς και αφήνετε την γαλοπούλα να ροδοψηθεί. Αφήστε να περάσουν 20 - 30 λεπτά και σερβίρετε.


TIPS

Αν προτιμάτε το κοτόπουλο, φτιάξτε το με τον ίδιο τρόπο, μειώνοντας τον χρόνο στο μισό.

Το ζουμάκι από το ταψί, το αδειάζετε σε ένα κατσαρολάκι, το βάζετε στην φωτιά και το "δένετε" με 1-2 πηρουνιές αλεύρι. Το σουρώνετε και έχετε μια υπέροχη σάλτσα για το συνοδευτικό της γαλοπούλας.

Αν θέλετε να την συνοδεύσετε με πατάτες, τότε βάλτε τες στο ταψί γύρω από την γαλοπούλα, αλείψτε τις με λάδι, λεμόνι και το Μείγμα των μπαχαρικών για κοτόπουλο και μισοσκεπάστε τις με νερό.

Αν πάλι την θέλετε γεμιστή, θα σας έλεγα να φτιάξετε την γέμιση χώρια για λόγους πρακτικούς:
  • Γιατί η ποσότητα της γέμισης συνήθως δεν είναι αρκετή για όλους.
  • Σπάνια μπορεί να ψηθεί η γέμιση τόσο, καλά όσο ένα ωραίο πιλάφι που θα ψηθεί ανεξάρτητα και θα το περιποιηθείτε όπως πρέπει.
  • Έτσι θα ψηθεί πιο σωστά και το εσωτερικό της γαλοπούλας.



Και να μια νόστιμη Χριστουγεννιάτικη "γέμιση"

* Σοτάρετε ένα κρεμμύδι ψιλοκομμένο σε ελαιόλαδο, 
* Ψιλοκόψτε τα συκωτάκια της γαλοπούλας και σοτάρετέ τα κι αυτά
* Ρίξτε 500 γρ ρύζι μπλου μπόνετ να σοταριστεί μαζί  για λίγο, 
* Προσθέστε ζεστό νερό σε αναλογία 1 ρύζι προς 2,5 νερό.
* Ρίξτε αλάτι, πιπέρι, και μερικούς κόκους μπαχάρι.
* Σκεπάστε και αφήστε να σιγοβράσει για 15 - 20 λεπτά, μέχρι να πιεί το νερό του. 

* Προαιρετικά, 5 λεπτά πριν το ρύζι βράσει εντελώς, μπορείτε να προσθέσετε μισό φλιτζάνι κουκουνάρι, μισό φλιτζάνι σταφίδες, ή και 15-20 κάστανα βρασμένα και καθαρισμένα (και ίσως λίγο νεράκι ακόμα).

* Επίσης προαιρετικά σοτάρετε με τα συκωτάκια της γαλοπούλας και 400 - 500 γρ. κιμά μοσχαρίσιο. (Παρότι η συνταγή της γεμιστής γαλοπούλας το απαιτεί και θα δώσει την γεύση του σε αυτό το ωραίο Χριστουγεννιάτικο πιλάφι, εγώ  αποφεύγω τον κιμά, γιατί θα το κάνει πολύ σκουρόχρωμο και θα χάσει σε εμφάνιση)


Καλή επιτυχία!




Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

Μοσχαράκι με σκόρδο και πατάτες στη λαδόκολλα




Υλικά: 


  • 1 κιλό μοσχάρι κομμένο σε μικρά κομμάτια
  • 4-5 πατάτες κομμένες 
  • 3-4 σκελίδες σκόρδο λιωμένες
  • !,5  κουταλάκι γεμάτο Μείγμα Μπαχαρικών για Κρεατικά "καλή νοικοκυρά"
  • Ελαιόλαδο
  • Χυμός ενός λεμονιού
  • Λίγο επί πλέον αλάτι για τις πατάτες.


Εκτέλεση

Σε ένα βαθύ σκεύος ανακατεύουμε όλα τα παραπάνω υλικά και τα αφήνουμε να μαριναριστούν για 30΄ λεπτά τουλάχιστον στο ψυγείο.

Κόβουμε 4 ή 5 μεγάλα κομμάτια λαδόκολλας και μοιράζουμε τα μαριναρισμένα υλικά πάνω σ΄αυτά.
Τυλίγουμε καλά. Ξανατυλίγουμε σε αλουμινόχαρτο.

Ψήνουμε στους 180 βαθμούς C για 1 ώρα και 20΄ λεπτά.

Ανοίγουμε τα πακέτα στο κέντρο, παραμερίζουμε τα περιτυλίγματα και ξαναβάζουμε στον φούρνο να ροδίσουν στο γκριλ για λίγα λεπτά


TIPS

  • Μπορούμε προαιρετικά να προσθέσουμε 200 γρ. κεφαλοτύρι, (ή κέριγκορ, ή παρμεζάνα) κομμένα σε κύβους, πριν από το μαρινάρισμα. (παραλείπουμε το αλάτι αν βάλουμε κεφαλοτύρι). 
  • Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε χοιρινό αντί για μοσχάρι, ή και τα δύο μαζί. Ακόμη και με μπουτάκι αρνιού γίνεται πολύ νόστιμη η συνταγή.



Μπακαλιάρος πλακί στον φούρνο

Μια πολύ νόστιμη κλασική συνταγή από τα παλιά! 

















Υλικά

  • Φιλέτο μπακαλιάρου υδράλατου, ή κατεψυγμένου περίπου 1 κιλό
  • 1/2 φλιτζ. παρθένο ελαιόλαδο  
  • 3-4  μεγάλες, ώριμες ντομάτες χοντροκομμένες 
  • 2-3 σκελίδες σκόρδου κομμένες σε ψιλές ροδέλες
  • 1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
  • Μαϊντανό ψιλοκομμένο 
  • 1 κουταλάκι Μείγμα Μπαχαρικών για Ψάρι "καλή νοικοκυρά" 
  • 1 πρέζα ζάχαρη 
  • Αλάτι (αν νομίζετε ότι χρειάζεται)


Εκτέλεση
  1. Αν ο μπακαλιάρος είναι παστός κόψτε τον σε μεγάλα κομμάτια και ξαρμυρίστε τον καλά. Δείτε τον τρόπο εδώ
  2. Προθερμάνετε τον φούρνο στους 200 βαθμούς C.
  3. Θερμάνετε λίγο ελαιόλαδο σε μια μικρή κατσαρόλα και σοτάρετε ελαφρά το κρεμμύδι μέχρι να μαλακώσει.
  4. Σε ένα μπολ ανακατέψτε το υπόλοιπο ελαιόλαδο, το σκόρδο, τις ντομάτες, τη ζάχαρη, το αλάτι και το Μείγμα Μπαχαρικών για Ψάρι "καλή νοικοκυρά". Προσθέστε και το κρεμμύδι και ανακατέψτε ελαφρά.
  5. Απλώστε τα φιλέτα του ψαριού σε ένα ταψί και καλύψτε τα με το μείγμα του μπολ.
  6. Πασπαλίστε με τον μαϊντανό. Αν θέλετε ζουμάκι, ρίξτε λίγο νεράκι στην μια γωνιά του ταψιού.
  7. Ψήστε για 30-35 λεπτά περίπου, χαμηλώνοντας λίγο την θερμοκρασία, μέχρι να ροδίσουν τα φιλέτα.


TIPS 
  • Μπορείτε να φτιάξετε την ίδια συνταγή με φιλέτο γαλέου, ξιφία ή σολομού!
  • Μπορείτε να απλώσετε πατάτες κομμένες σε ροδέλες στο ταψί κάτω από τα φιλέτα του ψαριού. Θα χρειαστεί όμως να προσέξετε ώστε το νεράκι να είναι αρκετό, για να γίνουν στον ίδιο χρόνο με το ψάρι, και να μην στεγνώσουν (καλύψτε με αλουμινόχαρτο κι ανοίξτε το στο τέλος για να ροδίσει).



Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

Τα πιο παράξενα εξωτικά φρούτα!


Από την Ινδονησία και τη Μαλαισία, μέχρι την Ινδία και την Ταϊλάνδη ο κατάλογος των… παράξενων φρούτων είναι μακρύς. 

Είναι συνήθως πολύχρωμα, έχουν ιδιαίτερο σχήμα και σχέδιο, πολλές φορές έχουν αγκάθια, και σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να φανταστείς ότι τρώγονται, πόσω μάλλον ότι είναι και νόστιμα. 


Ευδοκιμούν σε δύσβατα μέρη ή καλλιεργούνται στους κήπους και τους αγρούς, αποτελώντας πηγή βιταμινών, ιχνοστοιχείων και αντιοξειδωτικών. Αποτελούν βασικά προϊόντα στη διατροφή των ιθαγενών λαών, οι οποίοι τα απολαμβάνουν με διάφορους τρόπους.

Ορισμένα είναι εντελώς άγνωστα στο δυτικό κόσμο, ενώ άλλα είναι πολύ δύσκολο να τα βρεις ακόμη και στις χώρες καταγωγής τους. Χρησιμοποιούνται στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική, ενώ αποτελούν αγαπημένα φρούτα στις αγορές του κόσμου. Τα επτά πιο παράξενα «ιθαγενή» φρούτα στον πλανήτη είναι… πεντανόστιμα και πανέμορφα!
  
1. Mangosteen (Garcinia mangostana). Θεωρείται ως ο «βασιλιάς» των φρούτων και είναι αρκετά δύσκολο να βρεθεί. Ευδοκιμεί στην Ινδονησία και η γεύση λίγο πολύ  θυμίζει τα δικά μας ροδάκινα, ενώ η σάρκα του μοιάζει με λευκό «λουλούδι». Είναι δύσκολο να κοπεί με το χέρι και χρειάζεται προσοχή στο καθάρισμα, ενώ αποτελεί άριστη πηγή βιταμινών και αντιοξειδωτικών.

perierga.gr - Τα πιο παράξενα "ιθαγενή" φρούτα του κόσμου!

2. Rambutan (Nephelium lappaceum). Ευδοκιμεί στην Ταϊλάνδη και τις Φιλιππίνες και μοιάζει με κάστανο, αφού ο καρπός καλύπτεται από αγκαθωτό περίβλημα. Ο άγγουρος καρπός έχει πράσινο χρώμα, ενώ όταν ωριμάζει αποκτά έντονο κόκκινο χρώμα. Συνήθως χρησιμοποιείται στη ζαχαροπλαστική και λιγότερο ως εδώδιμο φρούτο.

perierga.gr - Τα πιο παράξενα "ιθαγενή" φρούτα του κόσμου!

3. Durian (Durio Durionaceae). Μπορεί κανείς να το βρει  στην Ινδία, τη Μαλαισία και την Ταϊλάνδη και ανήκει στα «ακριβά» φρούτα. Βασικό χαρακτηριστικό του είναι η διπλή «προσωπικότητα» που διαθέτει: Μυρίζει απαίσια (σαν σάπιο κρέας ή χαλασμένο κρεμμύδι) αλλά έχει θεϊκή γεύση. Οι καρποί αλλοιώνονται πολύ γρήγορα και καλό είναι να καταναλώνονται φρέσκα. Χρησιμοποιούνται σε διάφορα φαγητά, γλυκά και παγωτά, ενώ αποτελούν βασικό συστατικό στη βιομηχανία παραγωγής ζαχαρωτών και καραμέλας στις ασιατικές χώρες.
perierga.gr - Τα πιο παράξενα "ιθαγενή" φρούτα του κόσμου!

4. Dragon fruit (Hylocereus undatus). Καλλιεργείται στο Βιετνάμ και θυμίζει τη δική μας αγκινάρα. Εξωτερικά καλύπτεται από εντυπωσιακά ροζ φύλλα, ενώ η σάρκα του έχει λευκό χρώμα και είναι γεμάτη μικρά μαύρα σποράκια. Η γεύση του μοιάζει με αυτήν του πεπονιού ή του κίουι, ενώ ανήκει στην κατηγορία των γλυκών φρούτων. Τρώγεται ωμό ή χρησιμοποιείται κυρίως για την παρασκευή κομπόστας και μαρμελάδας.

perierga.gr - Τα πιο παράξενα "ιθαγενή" φρούτα του κόσμου!

5. Kiwano (Cucumis metuliferus)Ευδοκιμεί στη Χιλή και είναι γνωστό με τις κοινές ονομασίες «Αγγλική Ντομάτα» ή «Πεπόνι με κάρατα». Έχει πορτοκαλί χρώμα και η σάρκα αποτελείται από πολλά πράσινα σπόρια. Η γεύση του θυμίζει πολύ το αγγούρι ή το κολοκύθι ή -κατά άλλους- έναν συνδυασμό μπανάνας και λεμονιού! Καταναλώνεται ωμό ή σε χυμό, ενώ η προσθήκη ζάχαρης ή αλατιού «ενδυναμώνει» τη γεύση του. Αποτελεί άριστη πηγή βιταμίνης C και φυτικών ινών.

perierga.gr - Τα πιο παράξενα "ιθαγενή" φρούτα του κόσμου!

6. Ackee (Blighia sapida). Αποτελεί ιθαγενές φρούτο της Τζαμάικα και το σχήμα του θυμίζει τη δική μας πράσινη πιπεριά αλλά σε πορτοκαλοκόκκινο χρώμα. Η συγκομιδή των καρπών γίνεται μόλις το φρούτο «ανοίξει» και φανούν οι σπόροι του, ενώ καταναλώνεται συνήθως βρασμένο ως μέρος κάποιας παραδοσιακής συνταγής.

perierga.gr - Τα πιο παράξενα "ιθαγενή" φρούτα του κόσμου!

7. Urucu (Bixa orellana). Καλλιεργείται κυρίως στην Ινδία, το Μεξικό, το Περού κ.ά. για τους κατακόκκινους σπόρους του. Χρησιμοποιείται κυρίως ως σκόνη ή πάστα για να αρωματίσει διάφορα φαγητά ή τυριά αντί του ακριβότερου σαφράν, ενώ αποτελεί άριστο πρόσθετο σε μίγματα μπαχαρικών. Επιπλέον, αποτελεί άριστη φυσική χρωστική ουσία σε ποτά αλλά και στη ζαχαροπλαστική.

perierga.gr - Τα πιο παράξενα "ιθαγενή" φρούτα του κόσμου!

perierga.gr
aetostz.blogspot.com/


Σφολιατίνες με αποξηραμένα φρούτα

Σφολιατίνες με αποξηραμένα φρούτα

Υλικά

1/2 κιλό φύλλο μπακλαβά
200 γραμ. βερίκοκα ξερά
200 γραμ. ξερά δαμάσκηνα
200 γραμ. σύκα ξερά
200 γραμ. κάστανα βρασμένα και καθαρισμένα
1 φλιτζάνι βούτυρο
2 φλιτζάνια ζάχαρη
1 κουταλάκι κανέλα τριμμένη
200 γραμ. καρυδόψιχα ψιλοκομμένη
1 φλιτζανάκι κρασί μαυροδάφνη
1 φλιτζάνι μαγειρικό λίπος
Χυμός από μισό λεμόνι
3 φλιτζάνια νερό

Για το σιρόπι

Μισό φλιτζάνι μπράντι
Χυμός από μισό λεμόνι
2 φλιτζάνια ζάχαρη
3 φλιτζάνι νερό


Εκτέλεση

Ετοιμάζουμε το σιρόπι βράζοντας το νερό με τη ζάχαρη και όταν κρυώσει προσθέτουμε το μπράντι και το χυμό λεμονιού.

Βάζουμε τα δαμάσκηνα, τα σύκα και τα βερίκοκα σε μπολ με τη μαυροδάφνη και το μπράντι να μείνουν αρκετές ώρες, να μαλακώσουν. Όταν μαλακώσουν, αφαιρούμε τα κουκούτσια από τα δαμάσκηνα και τα κόβουμε όλα σε μικρά κομμάτια. Αναμειγνύουμε με την καρυδόψιχα, τα κάστανα και την κανέλα και ανακατεύετε καλά.

Κόβουμε τα φύλλα κρούστας σε λωρίδες 7 εκ. περίπου και αλείφουμε την κάθε λωρίδα με το βούτυρο. Παίρνουμε δύο λωρίδες φύλλου τη φορά και βάζουμε 1 κουταλιά γέμιση στην άκρη. Τυλίγουμε το φύλλο σε τρίγωνα και τα τοποθετούμε σε ταψί.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για μισή ώρα περίπου και ενώ είναι ζεστές, τις περιχύνουμε με το κρύο σιρόπι.

govastileto.gr/

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2018

Τα μειονεκτήματα του βραστού νερού

Τα οφέλη από τη χρήση βρασμένου αντί κανονικού νερού είναι γνωστά και κατανοητά από όλους. 

Αλλά, όπως και όλες οι άλλες διεργασίες, το βραστό νερό έχει μερικά μειονεκτήματα.
















Κάθε φορά που βράζετε το νερό, τα συστατικά του κάνουν μία αντιστροφή η οποία το καθιστά ανθυγιεινό για κατανάλωση. Το νερό που βράζεται αρκετές φορές, αυξάνει την ποσότητα αρσενικού, νιτρωδών και φθοριδίων σε αυτό και αυτό μπορεί να βλάψει την υγεία σας.
Επιπλέον, οι ατμοί που παράγονται από το βραστό νερό έχουν την τάση να επανέλθουν στο σκεύος, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ασθένειες. Mερικές λεπτομέρειες για το πώς το επαναβρασμένο νερό είναι ακατάλληλο για τον οργανισμό μας.

Δηλητηριώδη νιτρώδη

Το βράσιμο του νερού εκθέτει νιτρώδη άλατα, τα οποία είναι μέρος των συστατικών του. Ωστόσο, το επαναβραζόν νερό μετατρέπει τα νιτρώδη σε μια τοξίνη. Η υψηλή θερμοκρασία μετατρέπει τα νιτρωτικά σε νιτροζαμίνη, η οποία μπορεί να προκαλέσει θανατηφόρες μορφές καρκίνου.

Δηλητηρίαση από αρσενικό

Όταν το νερό βράζεται πολλές φορές, η ποσότητα του αρσενικού που βρίσκεται σε αυτό αυξάνεται δραματικά. Η κατανάλωση αυτού του νερού σας θέτει σε κίνδυνο θανατηφόρων ασθενειών, όπως ο καρκίνος, η καρδιακή προσβολή, πολλές ψυχικές καταστάσεις και ακόμη και η στειρότητα. Οι άνθρωποι που καταναλώνουν αρσενικό σε μολυσμένο νερό για πολλά χρόνια μπορούν να παρατηρήσουν βλάβες στο δέρμα ή να αναπτύξουν προβλήματα με το κυκλοφορικό τους σύστημα.

Έκθεση σε φθόριο

Το επαναλαμβανόμενα βραστό νερό περιέχει πέρα του ορίου ποσότητα φθορίου. Η παρατεταμένη κατανάλωση φθορίου αυξάνει την πιθανότητα κατάγματος στα οστά, στους ενήλικες και μπορεί να οδηγήσει σε πόνο και ευαισθησία των οστών. Για τα παιδιά ηλικίας 8 ετών ή νεότερης ηλικίας, η έκθεση σε φθοριούχο άλας μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο ανάπτυξης κοιλοτήτων στο σμάλτο των δοντιών μεταξύ άλλων αισθητικών συνεπειών στα δόντια.


Είναι υγιεινό το δέρμα του σολομού;

Ενώ μερικοί άνθρωποι αφαιρούν το δέρμα πριν μαγειρεύουν ένα φιλέτο σολομού, άλλοι αφήνοντας το δέρμα επιμένουν να το τρώνε το για τα οφέλη που προσφέρει στην υγεία.













Τα περισσότερα από τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα βρίσκονται στο δέρμα του σολομού, οπότε η αφαίρεση του απομακρύνει τα περισσότερα από τα διατροφικά οφέλη.
Η κατανάλωσή του συνιστάται, όχι μόνο για τις ιδιότητές του αυτές, αλλά και γιατί προσφέρει ιδιαίτερη νοστιμιά και υφή σ' αυτό το σχετικά άτονο σε γεύση ψάρι! Το δέρμα βοηθά επίσης τον σολομό να διατηρεί την υγρασία και τα θρεπτικά του συστατικά,  που διαφορετικά θα μπορούσαν να χαθούν κατά τη διαδικασία παρασκευής.
Το δέρμα σολομού είναι γενικά ασφαλές για τους ανθρώπους. Ωστόσο, άλλοι παράγοντες, όπως η προέλευση του σολομού, μπορεί να επηρεάσουν στο εάν πρέπει ή όχι να φάτε το δέρμα του σολομού.
Ο σολομός είναι νόστιμος και θρεπτικός. Εκτός από μια καλή πηγή πρωτεΐνης, είναι μια από τις καλύτερες πηγές ωμέγα-3 λιπαρών οξέων, τα οποία έχουν συνδεθεί με την μείωση των καρδιακών παθήσεων, της υψηλής αρτηριακής πίεσης, της υψηλής χοληστερόλης και της αρθρίτιδας. Επίσης παρέχει βιταμίνες Β και D και ανόργανα συστατικά όπως η νιασίνη και ο φώσφορος. Πολλοί άνθρωποι που επιθυμούν να υποκαταστήσουν το κόκκινο κρέας στα γεύματά τους προτιμούν τον σολομό για τις σπουδαίες ιδιότητές τους για την υγεία.
Οφέλη για την υγεία
Το δέρμα ενός σολομού περιέχει την υψηλότερη συγκέντρωση ωμέγα-3 λιπαρών οξέων στα ψάρια. Υπάρχουν ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία ότι αυτά τα λιπαρά οξέα μπορούν να μειώσουν τα επίπεδα τριγλυκεριδίων και να μειώσουν τις πιθανότητες καρδιοπάθειας, σύμφωνα με την Mayo Clinic.
Ο σολομός είναι ένα από τα ψάρια που η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) συνιστά να τρώτε δύο έως τρεις φορές την εβδομάδα για του οφέλη στον οργανισμό.

Ασφαλή είδη και ποσότητες

Μεγάλο μέρος της παγκόσμιας προσφοράς σολομού έχει μολυνθεί από την ρύπανση του περιβάλλοντος. Κι όταν πρόκειται για τον άνθρωπο, αυτές οι τοξίνες έχουν συσωρευτικό αποτέλεσμα. Αυτό σημαίνει ότι εξακολουθεί να είναι γενικά ασφαλής η κατανάλωση σολομού και δέρματος σολομού σε συντηρητικές ποσότητες.
Είναι επίσης σημαντικό να δίνετε προσοχή στην προέλευση του σολομού που αγοράζετε. Η FDA, με τη βοήθεια της Υπηρεσίας Προστασίας του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (EPA), συνέταξε συστάσεις για να συμβουλεύσει τους ανθρώπους πώς να καταναλώνουν με ασφάλεια τα ψάρια.
Σύμφωνα μα μελέτη του Παναπιστημίου της Ιντιάνα το 2004, τα πιο μολυσμένα ψάρια είναι αυτά που εκτρέφονται από την πλευρά του  Ατλαντικού Ωκεανού. Ο σολομός που έχει αλιευθεί άγριος από τον Ατλαντικό, είναι κατά τι λιγότερο μολυσμένος. Στην περίπτωση αυτή, ίσως είναι καλύτερο να αφεραίσετε το δέρμα του. 
Το ασφαλέστερο είδος σολομού για να μαγειρευτεί και να φαγωθεί με το δέρμα, είναι ο άγριος σολομός που έχει αλιευθεί στον Ειρηνικό.

Κίνδυνοι και παρενέργειες

Το δέρμα του σολομού είναι γενικά ασφαλές για να φαγωθεί από τους ανθρώπους. Ωστόσο, τα ψάρια είναι γνωστό ότι μολύνονται από ρύπους στον αέρα και το νερό.
Οι χημικές ουσίες που ονομάζονται πολυχλωριωμένα διφαινύλια (PCBs) μπορούν να απορροφηθούν από τον σολομό κατά τη διάρκεια της ζωής του μέσω του δέρματός του, καθώς και από άλλα ψάρια τα οποία τρώει. Τα PCB είναι γνωστά καρκινογόνα και έχουν συνδεθεί με γενετικές ανωμαλίες.
Ο μεθυλυδράργυρος απορροφάται επίσης από τον σολομό κατά τη διάρκεια της ζωής του. Αυτές οι χημικές ουσίες μπορεί να είναι τοξικές για τον άνθρωπο όταν καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες. Η έγκυος γυναίκα είναι ιδιαίτερα επιρρεπής στην εμφάνιση αρνητικών παρενεργειών από αυτές τις τοξίνες και μπορεί να τις μεταβιβάσει και στο αγέννητο παιδί της. Ο μεθυλυδράργυρος έχει επίσης συνδεθεί με γενετικά ελαττώματα.
Οι γονείς ίσως θα πρέπει να είναι επιφυλακτικοί για τις επιπτώσεις αυτών των τοξινών στα μικρά παιδιά τους. Μια μελέτη από το 1995 έδειξε ότι ο σολομός που είχε υποστεί εκδορά από την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών είχε 50% λιγότερα φυτοφάρμακα από τον σολομό με το δέρμα επάνω.

Συμπέρασμα:

Εάν είστε έγκυος ή θηλάζετε, ίσως θα πρέπει να αποφύγετε το δέρμα του σολομού.
Για τους περισσότερους άλλους ανθρώπους, τα οφέλη από την κατανάλωση του δέρματος του σολομού πιθανώς θα αντισταθμίζουν τους κινδύνους από το εάν ο σολομός προέρχεται ή όχι από μη μολυσμένα νερά!


Το δέρμα σολομού μπορεί να μαγειρευτεί από μόνο του, χωριστά από τη σάρκα του ψαριού, για να κάνει νοστιμιές, που ίσως ποτέ δεν έχετε δοκιμάσει πριν. Το ξεροψημένο τραγανό δέρμα του σολομού έχει παρόμοια υφή με το μπέικον, αλλά χωρίς τις αρνητικές επιπτώσεις για την υγεία που σχετίζονται με το χοιρινό κρέας υψηλής περιεκτικότητας σε νάτριο. Μπορεί να θρυμματιστεί και να χρησιμεύσει ως γαρνιτούρα σαλάτας (σκεφτείτε σαν τα κρουτόν χωρίς υδατάνθρακες!), Επίσης χρησιμοποιείται στο σούσι ή τρώγεται σαν ένα υγιεινό σνακ.

Πηγή:lifehealthdoctor.com  Μετάφραση, επιμέλεια: Καλή Νοικοκυρά

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018

Πρόσθετα Τροφίμων


Πρόσθετα, στη βιομηχανία τροφίμων, τα γνωστά μας Ε, χαρακτηρίζονται οι ουσίες εκείνες που δεν αποτελούν φυσικά συστατικά των τροφίμων, αλλά προστίθενται σε αυτά  κατά την επεξεργασία, την αποθήκευση, ή και την εμπορία τους, με σκοπό να διατηρηθούν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, να βελτιωθεί η διατροφική τους αξία, η γεύση, η οσμή, η εμφάνιση τους γενικότερα. 


Ακόμα, θα πρέπει να τονιστεί ότι ως πρόσθετα χαρακτηρίζονται και ουσίες που εισέρχονται ακούσια στην παραγωγική διαδικασία των τροφίμων (συνήθως κατάλοιπα ή εκχυλίσματα).
Πρόκειται για χημικές ουσίες, οι οποίες είτε παραλαμβάνονται από φυτά, καρπούς, ορυκτά (φυσικά πρόσθετα), είτε παρασκευάζονται συνθετικά σε εργαστήριο (χημικά πρόσθετα). Τα πρόσθετα ποτέ δεν καταναλώνονται αυτούσια, παρά μόνο μέσω των τροφίμων και μάλιστα ευρισκόμενα σε αυτά –συνήθως- σε εξαιρετικά χαμηλές ποσότητες. Όλα τα κράτη έχουν ειδικές νομοθεσίες που καθορίζουν την παρουσία των προσθέτων στα τρόφιμα τόσο σε ποιοτικό όσο και σε ποσοτικό επίπεδο. Αυτές καθορίζουν ποιο πρόσθετο επιτρέπεται σε κάθε κατηγορία προϊόντων αλλά και η χρήση ποιων πρόσθετων επιτρέπεται σε κάθε χώρα. Βέβαια εκτός από τις εθνικές νομοθεσίες υπάρχουν και οι οδηγίες της Ε.Ε. που καλύπτουν μια ομάδα κρατών με κοινούς κανόνες αλλά και με αυστηρές προδιαγραφές σε ότι αφορά τη χρήση των συντηρητικών και των βελτιωτικών ουσιών, και ειδικότερα την τοξικότητά τους, στην παραγωγή προϊόντων διατροφής. Βάσει της Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας, όλα τα τρόφιμα υποχρεωτικά αναφέρουν τα  πρόσθετα που εμπεριέχουν και αυτά καταγράφονται με την ονομασία τους ευκρινώς στην συσκευασία τους.
Προϋποθέσεις
Τα πρόσθετα που χρησιμοποιούνται από τη βιομηχανία τροφίμων πρέπει:
  1. Να είναι αποτελεσματικά (να εκπληρούν την αναμενόμενη λειτουργία)
  2. Να μην αποκρύβουν φθορά ή άλλα ελαττώματα του τροφίμου
  3. Να μην μειώνουν σημαντικά τη θρεπτική του αξία
  4. Να μην παίρνουν τη θέση ευσυνείδητης επεξεργασίας
  5. Να μην είναι δαπανηρά
  6. Να υπάρχει σχετικά απλή μέθοδος προσδιορισμού τους

Ομάδες προσθέτων
Υπάρχουν περίπου 3000 πρόσθετα τροφίμων και ταξινομούνται με βάση τη χρησιμότητά. Παρακάτω, παρατίθενται οι κύριες ομάδες αυτών:
  • Συντηρητικά. Οι ουσίες αυτές αναστέλλουν τη δράση βακτηρίων, ζυμών και μυκήτων. Το βενζοϊκό νάτριο προστίθεται σε αναψυκτικά, χυμούς και όξινα τρόφιμα γενικά, όπως οι μαρμελάδες. Το προπιονικό νάτριο και προπιονικό ασβέστιο προστίθενται στο ψωμί και στα κέικ για την πρόληψη του μουχλιάσματος. Το σορβικό οξύ ενδείκνυται για τον έλεγχο των μυκήτων στο τυρί. Αραιά διαλύματα χλωριούχων ενώσεων χρησιμοποιούνται στην πλύση οπωροκηπευτικών, στη χλωρίωση του νερού και στην υγιεινή του κονσερβοποιείου. Το μεθυλοβρωμίδιο, το αιθυλενοξείδιο και το προπυλενοξείδιο εξοντώνουν τα έντομα των σιτηρών και άλλων αποθηκευμένων τροφίμων. Επίσης το  αιθυλενοξείδιο καθώς και το μυρμηκικό αιθύλιο χρησιμοποιούνται στην αποστείρωση αρτυμάτων και ξηρών καρπών.
  • Αντιοξειδωτικά. Ευρεία είναι η χρήση ουσιών που προλαβαίνουν την οξείδωση των λιπαρών των τροφίμων. Τηγανισμένα προϊόντα και τρόφιμα που περιέχουν ακόρεστα λιπαρά οξέα, προφυλάγονται κατά την αποθήκευση από το τάγγισμα με αντιοξειδωτικά όπως η βουτυλική υδροξυανισόλη και άλλες ουσίες που έχουν αντιοξειδωτική δράση.
  • Γαλακτωματοποιητές. Οι γαλακτωματοποιητές είναι ουσίες με ένα υδρόφιλο και ένα λιπόφιλο πόλο. Χάρη στη φύση τους αυτή σταθεροποιούν γαλακτωματούχα τρόφιμα, όπως η μαργαρίνη, η μαγιονέζα και οι σάλτσες για σαλάτα. Η λεκιθίνη και τα μονό-και διγλυκερίδια είναι φυσικοί γαλακτωματοποιητές και γνωρίζουν ευρεία χρήση στη βιομηχανία τροφίμων. άλλοι γαλακτωματοποιητές είναι ορισμένα άλατα λιπαρών οξέων, λιπαροί εστέρες της σορβιτάνης, ζαχαροεστέρες κ.ά. στην ομάδα αυτή ανήκουν και τα τασίδια που διαλύουν αφρούς.
  • Σταθεροποιητές και πηκτωματοποιητές. Οι ουσίες αυτές δεσμεύουν νερό και αυξάνουν το ιξώδες ρευστών τροφίμων, ώστε συστατικά διαφορετικής πυκνότητας από το νερό να μη διαχωρίζονται. Όταν η δέσμευση του νερού φτάσει στο σημείο να το ακινητοποιήσει, το τρόφιμο γίνεται πηκτή.
  • Αδρανοποιητές. Οι ουσίες αυτές δεσμεύουν μεταλλικά συστατικά των τροφίμων, όπως ο σίδηρος και ο χαλκός, τα οποία καταλύουν οξειδώσεις και προξενούν κακές χρώσεις., καθώς και ανεπιθύμητες οσμές.
  • Οξέα, αλκάλεα και ρυθμιστικά διαλύματα. Αυτά χρησιμοποιούνται ευρύτατα στη βιομηχανία τροφίμων για τη ρύθμιση του pH, της γεύσης και πολλών αντιδράσεων.
  • Χρωστικές. Πολλά τρόφιμα χρωματίζονται ή ενισχύονται χρωματικά με ουσίες που είναι είτε ίδιες με τις φυσικές χρωστικές, είτε άσχετες με αυτές. Οι μη φυσικές χρωστικές, γνωστές ως συνθετικά χρώματα, έχουν γενικά μεγαλύτερη χρωστική ικανότητα, είναι πιο σταθερές και ομοιογενείς και έχουν χαμηλότερο κόστος από τις φυσικές. Πρέπει όμως να υποβάλλονται σε αυστηρή δοκιμασία της τοξικότητάς τους και να έχουν επίσημη έγκριση για κάθε παρτίδα παρασκευής.
  • Διαιτητικά γλυκαντικά. Η ζαχαρίνη, η ασπαρτάμη, και η ακετοσουλφάμη είναι ουσίες που προσδίδουν γλυκιά γεύση, αφού είναι κατά πολύ γλυκύτερες από τη ζάχαρη, και ενδείκνυνται για κατανάλωση από διαβητικούς.
  • Θρεπτικά πρόσθετα. Ουσίες που προσδίδουν μεγαλύτερη θρεπτική αξία προστίθενται σε ορισμένα τρόφιμα. Αυτές είναι κυρίως οι βιταμίνες και τα άλατα.
Σε επίπεδο ΕΕ, οι ουσίες που χρησιμποιούνται ως πρόσθετα τροφίμων, ορίζονται στον Κανονισμό ΕΚ 1333/2008 (και στις αντίστοιχες τροποποιήσεις του), ενώ οι συνθήκες και τα επίπεδα χρήσης τους βρίσκονται στην επικαιροποιημένη λίστα: 
https://webgate.ec.europa.eu/foods_system/main/?event=substances.search&substances.pagination=1


Πηγή: foodgrade.gr/

Θρεπτικά Συστατικά Τροφίμων




























ΠΡΩΤΕΪΝΕΣ
Oι πρωτεΐνες απαρτίζονται από μεγάλα οργανικά μόρια, τα οποία με την σειρά τους αποτελούνται από τα αμινοξέα, κατάλληλα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Στη φύση υφίστανται 20 διαφορετικά αμινοξέα, τα οποία συντίθενται από τα περισσότερα φυτά. Στα θηλαστικά, τα αμινοξέα ταξινομούνται σε:
  • Απαραίτητα, τα οποία δεν μπορούν να παραχθούν από τον οργανισμό κατά το μεταβολισμό και συνεπώς πρέπει να λαμβάνονται μέσω της τροφής.
  • Μη απαραίτητα, τα οποία παράγονται ενδογενώς στον οργανισμό από το μεταβολισμό άλλων πρωτεϊνών.
Σαν υψηλής βιολογικής αξίας χαρακτηρίζονται οι πρωτεΐνες που το μόριό τους αποτελείται κατά βάση από απαραίτητα αμινοξέα, ενώ σαν χαμηλής βιολογικής αξίας αντίστοιχα χαρακτηρίζονται οι πρωτεΐνες που στο μόριό το ποσοστό των απαραίτητων αμινοξέων είναι χαμηλό. Χαρακτηριστικές πηγές πρωτεϊνών υψηλής βιολογικής αξίας είναι το κρέας ,τα πουλερικά, το ψάρι, τα αυγά, καθώς και τα γαλακτοκομικά προϊόντα, ενώ αντίστοιχα πρωτεΐνες χαμηλής βιολογικής αξίας είναι τα λαχανικά, τα χόρτα και τα σιτηρά.

ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΕΣ
Οι υδατάνθρακες αποτελούνται από σάκχαρα, οργανικά μόρια, των οποίων το χαρακτηριστικό γνώρισμά τους, εκτός της παρουσίας του C, είναι και η κατ’ αναλογία 2:1 (όπως και στο μόριο του νερού) παρουσία ατόμων Η και Ο, γι’ αυτό και η συγκεκριμένη ονομασία τους (υδατ-άνθρακες). Ανάλογα με τον αριθμό των σακχάρων που αποτελούν το μόριό τους διακρίνονται σε: απλούς υδατάνθρακες (μονοσακχαρίτες και δισακχαρίτες) και σε σύνθετους υδατάνθρακες (ολιγοσακχαρίτες και πολυσακχαρίτες). Χαρακτηριστικά παραδείγματα των δύο αυτών ομάδων είναι η ριβόζη (μονοσακχαρίτης), η σακχαρόζη και η μαλτόζη (δισακχαρίτες), η κυτταρίνη και η αμυλόζη (πολυσακχαρίτες). Πηγές σακχάρων είναι τα φρούτα, τα λαχανικά & το μέλι (κυρίως φρουκτόζη και γλυκόζη), ενώ τρόφιμα πλούσια σε άμυλο είναι το ψωμί, τα ζυμαρικά, το ρύζι, οι πατάτες, και τα όσπρια. Φρούτα, λαχανικά & μέλι είναι καλές πηγές γλυκόζης και φρουκτόζης.

ΛΙΠΙΔΙΑ
Τα λιπίδια είναι οργανικές ενώσεις διαλυτές σε οργανικό διαλύτη και αδιάλυτες σε νερό. Ώς λιπίδια για διατροφική χρήση θεωρούνται όλα τα γλυκερίδια των διαφόρων λιπαρών οξέων φυτικής ή ζωϊκής προέλευσης. Τα γλυκερίδια σχηματίζονται με την ένωση (εστεροποίηση) ενός μορίου γλυκερόλης με μόρια λιπαρών οξέων. Τα πιο συνηθισμένα λιπίδια είναι τα τριγλυκερίδια (ενώσεις ενός μορίου γλυκερόλης με τρία μόρια λιπαρών οξέων). Σε αυτά είναι δυνατόν να υπάρχουν μικρές ποσότητες ελεύθερων λιπαρών οξέων, φωσφολιπιδίων, ή και στερολών. Τα τριγλυκερίδια διακρίνονται σε λίπη και έλαια, ανάλογα με το αν υφίστανται σε στερεή η υγρή μορφή.

Λιπαρά οξέα
Τα λιπαρά οξέα διακρίνονται σε δύο κύριες ομάδες: α) κορεσμένα και β) ακόρεστα.
Ως κορεσμένα χαρακτηρίζονται τα λιπαρά οξέα χωρίς κανένα διπλό δεσμό μεταξύ των ατόμων άνθρακα που σχηματίζουν το μόριό τους, ενώ ως ακόρεστα χαρακτηρίζονται τα λιπαρά οξέα με έναν (μονοακόρεστα) ή περισσότερους διπλούς δεσμούς (πολυακόρεστα) μεταξύ των ατόμων άνθρακα που αποτελούν το μόριό του.
Σαν απαραίτητα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα χαρακτηρίζονται αυτά τα οποία ο ανθρώπινος οργανισμός δεν μπορεί να συνθέσει ή τα συνθέτει σε ελάχιστες ποσότητες και επομένως λαμβάνονται αποκλειστικά μόνο μέσω της τροφής. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτών είναι το λινολενικό, το λινολεϊκό & το αραχιδονικό οξύ
Τα λιπαρά οξέα, απαντώνται (αναφορικά με το είδος τους) σε τρόφιμα όπως:

  • Bούτυρο, τυρί, πλήρες γάλα, γιαούρτι, μαργαρίνη (Κορεσμένα λιπαρά οξέα)
  • Eλιές, ξηροί καρποί,αβοκάντο, κραμβέλαιο,φυστικέλαιο (Μονοακόρεστα λιπαρά οξέα)
  • Λιπαρά ψάρια (σολομός, σκουμπρί, ρέγκα, πέστροφα, σαρδέλα), καρύδια, σογιέλαιο.( ω-3 λιπαρά οξέα-πολυακόρεστα με 3 διπλούς δεσμούς)
  • Ηλιόσποροι, σουσάμι, καλαμπόκι, καρύδια, ηλιέλαιο, αραβοσιτέλαιο (ω-6 λιπαρά οξέα- Τα πολυακόρεστα με 6 διπλούς δεσμούς)


ΑΝΟΡΓΑΝΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ/ΑΛΑΤΑ
Τα ανόργανα συστατικά είναι χημικά στοιχεία απαραίτητα για τις φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού. Διακρίνονται σε μακροστοιχεία που είναι απαραίτητα σε σχετικά σημαντικές ποσότητες και σε ιχνοστοιχεία, που είναι απαραίτητα σε ελάχιστες ποσότητες. Χαρακτηριστικά μακροστοιχεία είναι το ασβέστιο, ο σίδηρος, το μαγνήσιο, ο φώσφορος, το κάλιο, το νάτριο, το χλώριο και το θείο, ενώ σαν ιχνοστοιχεία, τα συνηθέστερα είναι το κοβάλτιο, το σελήνιο, ο χαλκός, το χρώμιο, το ιώδιο, το μαγγάνιο κ.ά.

ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ
Οι βιταμίνες είναι οργανικές ενώσεις αρκετά πολύπλοκης δομής, οι οποίες είναι απαραίτητες για την ομαλή λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού. Ανάλογα με την διαλυτότητα τους και την δράση τους κατατάσσονται σε διάφορες ομάδες. Ως λιποδιαλυτές θεωρούνται οι βιταμίνες Α, D, E, K και F, ενώ στις υδατοδιαλυτές συγκαταλέγονται η Β, η Η και η C. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι σε κάθε γράμμα ενίοτε αντιστοιχούν ομάδες βιταμινών και όχι συγγενούς δομής.
Στην συνέχεια παρατίθενται οι σημαντικότερες των βιταμινών, ανάλογα με την διαλυτότητά τους.

Λιποδιαλυτές Βιταμίνες
  • Προβιταμίνη Α (β- καροτένιο). Βρίσκεται στα πράσινα φυλλώδη λαχανικά (σπανάκι, ραδίκια, μπρόκολο, λάχανο) στα πορτοκάλια, στις τομάτες, στα κίτρινα φρούτα (όπως μάνγκο, πεπόνι και βερίκοκα). και κυρίως στο καρότο.
  • Βιταμίνη Α. (Ρετινόλη). Απαραίτητη βιταμίνη για τα περισσότερα θηλαστικά, αποθηκεύεται στον λιπώδη ιστό, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι δεν είναι υποχρεωτική η λήψη της σε καθημερινή βάση. Σημαντικές πηγές βιταμίνης Α είναι το συκώτι, το μουρουνέλαιο, ο κρόκος του αυγού, τα λιπαρά ψάρια και τα γαλακτοκομικά προϊόντα.
  • Βιταμίνη D. Στην πραγματικότητα είναι δύο λιποδιαλυτές αλκοόλες που σχηματίζονται από την υπεριώδη ακτινοβολία (φως ) επί των στερολών που υπάρχουν στο δέρμα. Oι στερόλες αυτές είναι η προβιταμίνη 7-δεϋδροχοληστερόλη και η εργοστερόλη. Με την βοήθεια της υπεριώδης ακτινοβολίας του φωτός, οι στερόλες αυτές μετατρέπονται στην D3 και D2 αντίστοιχα, οι οποίες κρίνονται ως απαραίτητες για τις βασικές λειτουργίες του μεταβολισμού του ανθρωπίνου οργανισμού, αφού συμμετέχουν ενεργά στην μεταβολική απόθεση ασβεστίου. Γίνεται κατανοητό ότι το σύμπλεγμα των βιταμινών D απαιτεί την ηλιακή ακτινοβολία, οπότε και η πρόσληψη μέσω της τροφής κρίνεται απαραίτητη σε περιοχές με νεφοσκεπείς ημέρες και με μικρή διάρκεια φωτοπεριόδου εν γένει. Φυσικές πηγές της βιταμίνης D είναι τα λιπαρά ψάρια (όπως ο σολομός), το συκώτι, το μουρουνέλαιο, οι κρόκοι αυγών, το γάλα και μερικά δημητριακά.
  • Βιταμίνη Ε. Πρόδρομες ενώσεις της βιταμίνης αυτής είναι οι τοκοφερόλες, με σημαντικότερη όλων την α-τοκοφερόλη. Κυριότερες πηγές πρόσληψης αυτής είναι τα φυτικά έλαια(κυρίως το ελαιόλαδο), τα δημητριακά, οι ξηροί καρποί και τα πράσινα φυλλώδη λαχανικά( σε μικρότερες ποσότητες.
  • Βιταμίνη Κ. Είναι σύμπλεγμα δύο ουσιών, της Κ1(φυλλοκινόνη) και της Κ2 βιταμίνης. Η πρώτη, λαμβάνεται μέσω της τροφής και βρίσκεται κυρίως στα πράσινα λαχανικά( μπρόκολο, σπανάκι, ραδίκια, λάχανο) και σε κάποια έλαια όπως το σογιέλαιο, το ελαιόλαδο και το βαμβακέλαιο. Η Κ2 βιταμίνη παράγεται από την ίδια την εντερική χλωρίδα, ενώ είναι διαθέσιμη(και απορροφάται στο μέγιστο βαθμό), μέσω του τυριού.

Υδατοδιαλυτές Βιταμίνες
  • Βιταμίνη Β1 (θειαμίνη). Βρίσκεται σε μεγάλη ποικιλία τροφών, τόσο στους φυτικούς όσο και στους ζωικούς ιστούς. Είναι από τις σημαντικότερες βιταμίνες, αφού βοηθά ουσιαστικά(σε συνεργασία με τις υπόλοιπες βιταμίνες του συμπλέγματος Β)στην αποικοδόμηση της γλυκόζης στον ανθρώπινο οργανισμό, με συνεπακόλουθο την παραγωγή ενέργειας. Επίσης συμβάλει τα μέγιστα στην υγεία τόσο των μυϊκών, όσο και των νευρικών ιστών. Βρίσκεται σε σημαντικές ποσότητες στο φύτρο των δημητριακών και στα όσπρια.
  • Βιταμίνη Β2 (ριβοφλαβίνη). Βρίσκεται στα περισσότερα τρόφιμα, αλλά θα πρέπει να τονιστεί ότι είναι εξαιρετικά ευαίσθητη στην υπεριώδη ακτινοβολία, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι τροφές που περιέχουν ριβοφλαβίνη δεν πρέπει να εκτίθενται στην ηλιακή ακτινοβολία. Σημαντικότερες πηγές αυτής, είναι το συκώτι, το ασπράδι του αυγού, τα αυγά των ψαριών, το γάλα και τα φυλλώδη πράσινα λαχανικά.
  • Βιταμίνη B12. H λήψη της Β12 κρίνεται απαραίτητη σε καθημερινή βάση. Συντίθεται από τους μ/ο που υφίστανται σε τρόφιμα ζωικής προέλευσης, δηλαδή γαλακτοκομικά προϊόντα, ψάρι, κόκκινο κρέας και αυγά και ειδικά η πρόσληψή τους θεωρείται υπερεπαρκής όταν καταναλώνονται σαρδέλες, συκώτι.
  • Βιταμίνη C. H λήψη της C κρίνεται απαραίτητη σε καθημερινή βάση και γι' αυτό ακριβώς τον λόγο υπάρχει στην αγορά των τροφίμων μια πλειάδα ειδών εμπλουτισμένα με αυτήν την βιταμίνη, ακόμα και φαρμακευτικά σκευάσματα. Είναι αναγκαία για τις διάφορες μεταβολικές λειτουργίες, όπως η σύνθεση του κολλαγόνου , η διατήρηση της σταθερότητας των αιμοφόρων αγγείων, ο μεταβολισμός των αμινοξέων και η απελευθέρωση των διαφόρων ορμονών στα επινεφρίδια. Είναι εξαιρετικά ευαίσθητη στην οξείδωση και ιδιαίτερα διαλυτή στο νερό, οπότε με διεργασίες όπως το μαγείρεμα χάνεται το μεγαλύτερο ποσοστό αυτής. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, συνιστάται η πρόσληψή της από τροφές ακατέργαστες, όπως φρούτα(εσπεριδοειδή, δαμάσκηνα, ακτινίδια, φράουλες, βατόμουρα, σμέουρα), πράσινα φυλλώδη λαχανικά, πράσινες πιπεριές και όργανα ζωικής προέλευσης, όπως τα νεφρά και το συκώτι.

Πηγή: foodgrade.gr


-

Διαβάστε επίσης: